บทที่ 35 ปลายกระบอกปืนแห่งความกตัญญู

หยาดฝนหนาทึบจนมองเห็นเป็นเพียงม่านสีเทาพร่าเลือน รินลดาชูกระบอกปืนขึ้นด้วยมือที่สั่นน้อยลงเรื่อยๆ จนมั่นคงในที่สุด ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังหัวใจของชายที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักฆ่า ชายผู้เพิ่งประกาศก้องว่าเขาคือความยิ่งใหญ่และเงาที่บงการมหานครแห่งนี้มาตลอดสองทศวรรษ

รินลดา อย่าทำแบบนี้ อัคคีตะโกนสั่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ